De genegeerde gegevens: de schokkende waarheid over de overlevingskansen in duivensport

Duivensport, een activiteit die van buitenaf wordt gezien als vol traditie en passie, verbergt achter de glinsterende prijzen en roem een wrede kant die zelden openlijk wordt besproken: een extreem lage overlevingskans. Dit artikel onthult, aan de hand van concrete gegevens en feiten, de werkelijke situatie waarin duiven zich in deze sport bevinden.

Laten we beginnen met een kernmetric: de retourratio. In typische maritieme duivenraces in Taiwan is het gebruikelijk dat een enkele race leidt tot de dood van duizenden of zelfs tienduizenden duiven. Volgens gegevens aangehaald door dierenbeschermingsgroepen zoals de Taiwan Bird Rescue Association, is de retourratio voor ren-duiven vaak 1% of lager. Een specifieker geval is een voorjaarsrace in 2024 door een duivenclub in Tainan, waar van de 1.349 ren-duiven er slechts 15 de race voltooiden, een retourratio van slechts 1,11%. Dit betekent dat meer dan 98% van de duiven niet terugkeerde.

Gegevens op grotere schaal zijn even verbijsterend. Parlementslid Chen Jiao-hua verklaarde tijdens een persconferentie dat in een race afgelopen winter, van de meer dan 45.000 deelnemende duiven, na kwalificaties en verschillende race-etappes, slechts 722 succesvol terugkeerden, een algehele retourratio van 1,58%. De secretaris-generaal van de Taiwan Bird Rescue Association, Wu Qunyi, voegde toe dat er jaarlijks ongeveer 350.000 duiven deelnemen aan races, waarvan mogelijk minder dan 2% de competitie overleeft. Deze koude cijfers wijzen rechtstreeks op één feit: voor de meeste deelnemende duiven is de reis een enkeltje zonder terugkeer.

Waarom zijn de verliezen in maritieme races zo groot? Dit houdt nauw verband met de aard van de duif en de race-omgeving. De huisdulf is afstammeling van de rotsduif, die voornamelijk in het binnenland van Eurazië leeft en het instinct heeft voor langeafstandsvluchten over land. De maritieme race-omgeving is echter bezaaid met immense risico's die niet aanwezig zijn in zijn natuurlijke habitat: onvoorspelbare zeegolven, plotseling extreem weer, desoriëntatie door gebrek aan herkenningspunten en uitputting door langeafstandsvluchten. Eenmaal uitgeput of verdwaald op open zee, is de dood voor een duif bijna zeker. Dierenbeschermingsgroepen beschrijven taferelen waarbij duiven, uitgeput door slecht weer, massaal in zee vallen, als "duivenregen".

Naast omgevingsrisico's hebben sommige praktijken binnen de industrie, gericht op betere resultaten, ook directe invloed op het welzijn en de overlevingskansen van duiven. Sommige deelnemers gebruiken bijvoorbeeld het "weduwnaarsysteem", waarbij gepaarde mannelijke en vrouwelijke duiven lange tijd gescheiden worden en slechts kort voor de race herenigd, om hun gehechtheid aan het nest en partner te exploiteren voor snelle thuiskomst. Voor vrouwtjes kan het voorkomen dat ze eieren moeten leggen en uitbroeden voor de race, waarbij het moederinstinct wordt gebruikt om ze naar huis te drijven om hun jongen te voeden. Deze praktijken gaan in tegen het natuurlijke sociale gedrag van duiven, die monogaam zijn. Bovendien is het onthouden van voedsel de dag voor een race, zodat ze hongerig vertrekken, een gebruikelijke tactiek om duiven sneller terug te laten keren. Erger nog, sommige races gaan door ondanks bekend slecht weer, wat de duiven feitelijk de dood in jaagt.

Het lot van duiven die niet op tijd terugkeren is even somber. Ze kunnen verdwalen en verdwijnen, op zee sterven, of zelfs als ze gelukkig overleven of laat terugkeren, worden verlaten door hun eigenaren omdat ze hun wedstrijdwaarde hebben verloren. Onder de ren-duiven gered door de Taiwan Bird Rescue Association, hebben velen hun vleugels afgesneden of gebroken omdat ze "te laat terugkwamen van de race, ze geen waarde meer hebben". De vereniging heeft zelfs een duif gered waarvan de vleugels twee keer waren gebroken, wat betekent dat de vogel met moeite terugkeerde naar het hok na de eerste verlating, alleen om opnieuw verminkt te worden. Een andere dreiging komt van criminele bendes die aan "duivenontvoering" doen, waarbij vogels tijdens de vlucht worden gevangen met netten om ze losgeld aan de eigenaren te vragen; als de eigenaar onderhandelt, kan de duif opzettelijk worden verwond.

Dit staat in contrast met de natuurlijke levensduur van een duif, die ongeveer 12 jaar is. Toch is de leeftijd van deelnemende duiven typisch beperkt tot 4 of 8 maanden, waarbij velen sterven in races voordat ze één jaar oud zijn. Hun hele leven kan soms enkel voor die ene riskante vlucht zijn.

Momenteel bevindt duivensport zich in een juridisch grijs gebied. Omdat het wordt beschouwd als een niet-"door mensen bediende" competitie, valt het niet onder sportautoriteiten. Aspecten met betrekking tot dierenletsel vallen onder de Raad voor Landbouw, en die met betrekking tot gokken onder de politie. Bijgevolg ontbreekt een sterke, duidelijk verantwoordelijke regelgevende instantie. Sommige races gebruiken zelfs buitenlandse schepen en opereren in internationale wateren om controle te ontlopen. Parlementsleden en dierenbeschermingsgroepen roepen daarom op tot wettelijke hervorming om dit probleem aan te pakken en een einde te maken aan dergelijke wrede competities.

Deze waarheden begrijpen, betekent niet deze historische activiteit volledig afwijzen, maar is bedoeld om alle deelnemers en waarnemers aan te zetten tot diepere reflectie. De duurzame ontwikkeling van een industrie moet gebouwd zijn op respect voor leven en het nastreven van ethische normen. Een balans vinden tussen passie, traditie en dierenwelzijn is een vraag die de duivensport in de toekomst serieus onder ogen moet zien.